Tijd voor een nieuwe blog in het Nederlands. Ik moet er nog even aan wennen om in het Nederlands te schrijven, maar ik vind het fijn dat er nu meer mensen zijn die kunnen meelezen met mijn verhaal over leven in Uganda. En laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen, het is echt even wennen. Er is zoveel te zien, zoveel te leren, zoveel te ontmoeten dat ik vaak tussen 9 of 10 uur ‘s avonds gelijk als een blok in slaap val. Daar staat tegenover dat ik nu vaak rond 6 uur wakker wordt, zonder daar m’n wekker voor te hoeven zetten, en dat is toch best een lekkere start van de dag.

Afgelopen week heb ik niet zoveel kunnen schrijven. Ik was namelijk in het noorden van Uganda voor mijn eerste bezoek in het veld. Daar waar het echte werk van ZOA plaatsvindt. Letterlijk met mijn voeten in de klei (lees: rode zand van Afrika). Ik heb trouwens van alles geleerd over bodemvruchtbaarheid van een professor van Makerere University, één van de grote universiteiten van Kampala en betrokken bij een onderzoeksproject van ZOA. De boeren die meedoen met het project trouwens ook. Zelfs in college zalen zitten mensen niet altijd zo enthousiast en vol aandacht mee te luisteren, denken en te schrijven.

En toch is het wennen. Ik heb nu mijn eigen huisje, hoewel het nog niet helemaal compleet is, is dat al een heel fijn begin. Toch besef ik me heel goed dat het een eigen plekje met een tuin vol bomen, vogels en bloemen een oase van rust is die ik dit jaar heel hard nodig ga hebben. Kampala is groot, druk, vol en hectisch. En ik heb het niet zo op drukke steden. Het is heerlijk dat alles hier te vinden is en dat alles hier mogelijk is, maar het wordt mij al snel te veel, heb ik gemerkt. Zeker in het begin. Dus ik doe het lekker rustig aan.

Net zoals het leven in het noorden van Uganda lekker rustig is. In ieder geval nu. Mensen zijn weer terug gekeerd naar hun oude woonplaatsen na de jaren van onrust door Kony and zijn Leger van de Heer. Nu ik meer weet over wat hij heeft gedaan, vind ik het bijna moeilijk om dat met hoofdletters te spellen. Mijn generatie is geboren in IDP kampen. IDP staat voor Internally Displaced Person, in het Nederlands: intern ontheemde person. Of te wel iemand die op de vlucht is, maar in eigen land blijft. Maar of je nu in een kamp woont in je eigen land, of over de grens, leuk is anders. ZOA’s projecten focussen zich op verschillende groepen. Jongeren die in de kampen zijn geboren en dus nooit toegang hebben gehad tot degelijk basisonderwijs. Jongens die als kindsoldaat zijn geronseld. Meisjes die als seksslaaf zijn misbruikt. Boerenfamilies die hun land zijn kwijtgeraakt en op nieuw moeten beginnen. Zelfs jaren later heeft een conflict vergaande invloed op de dagelijkse levens van mensen terwijl we in het Westen al lang weer vergeten zijn wat er speelde.

Daar zit je dan. Als één van de twee mzungu’s (Swahili voor blanke) op het terras van het enige hotel in het dorpje van één straat lang met je kopje thee. Kleine kinderen zwaaien en ik zwaai vrolijk terug. Kleine moeite om hun dag fantastisch te maken. Terwijl er een onweersbui in het zuiden langs trekt, leer ik langzaam om me een beetje meer thuis te voelen in het land waar ik het komende jaar in zal wonen en werken. Ik voel me op mijn gemak in het rustige plattelandsleven van het noorden. Omdat ik hier pas echt zie wat het belang is van herstel, nadat een conflict vergeten is. De meeste NGO’s zijn vertrokken en mensen kunnen het heel goed zelf, maar even een extra duwtje in de rug kan het verschil maken.

En dat neem ik mee uit mijn tweede week bij ZOA. Hard werken wordt beloond. Een oogst komt niet vanzelf en slapend rijk worden is er tegenwoordig ook niet meer bij. Kijk om je heen, praat, leer en luister. Zaaien. En soms moet je wachten. Wachten op regen. Wachten op het moment dat alle zaadjes gaan groeien in sterke planten en ik langzaam een beetje ga aarden in dit land.

 

Ik geef mezelf tijd. Tijd om te wennen. Tijd om te leren. Tijd om te zaaien. Tijd om op te bouwen.

Want er komt ook een tijd om te oogsten. En ook in dit land, een tijd van vrede en hoop.

p.s. Benieuwd naar verhalen uit het veld? Volg ZOA Uganda op Facebook!