Het is feest vandaag! Toen ik vanochtend naar de kerk ging, kwam ik een jochie tegen. Jaar of 4. Met een knalrobe vlinderdas, een jasje dat tot z’n knieën hing en een grote grijns op zijn gezicht. En hoewel je misschien een overweldigende vreugdevolle happy clappy kerkdienst zou verwachten (ik bedoel, het is toch Afrika, hè?) was de toon van de dienst juist ingetogen. Het is feest, absoluut, maar soms is het juist heel goed om echt even stil te staan bij waarom we vandaag Pasen vieren. En eerlijk gezegd, doet die emotionele beladenheid meer recht aan hoe ik mij nu voel.

De dienst ging over Romeinen 4:25. De schrijver van het boek legt daarin uit dat Jezus door de Vader werd overgeleverd aan de dood om onze zonden, zodat wij een rechtvaardig leven mogen lijden. Ik schreef er al over op Goede Vrijdag, maar in de afgelopen dagen is juist dit de gedachte die blijft hangen. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet noemen, maar het is een gevoel van zwaarte en gebrokenheid. Het is een seizoen in mijn leven waarin ik echt tijd neem om na te denken over wie ik ben, wat ik wil en waarin ik weer leer om afhankelijk te zijn van Jezus.

Groeien is niet altijd fijn. Het is vermoeiend, het kost tijd en aandacht.

“Wat is succes?

Dat je elke avond kunt gaan slapen met een ziel vol vrede.”

Die zin komt uit één van mijn favoriete boeken van Paulo Coelho, Manuscript uit Accra. (Aanrader!) Uiteindelijk gaat het hierom met Pasen. Dat je niet wakker hoeft te liggen van je eigen gebrokenheid, maar dat je het in Jezus handen mag leggen en rustig mag gaan slapen. Maar dat makkelijk om te zeggen met mijn hoofd, moeilijker om echt te voelen tot in je tenen.

Nu het stof van de eerste weken in Uganda een beetje zijn neergedaald, ben ik niet meer echt aan het overleven, maar vooral een nieuw thuis aan het opbouwen. In mijn blogs van de afgelopen week heb ik geprobeerd om ook de andere kant van het verhaal te laten zien. Hoe het is om alleen te zijn, als iedereen van het kantoor naar huis gaat en ik achterblijf. Als vrienden en familie heel ver weg zijn en je stiekem het liefst toch even een knuffel zou willen.

Mijn dagen op kantoor raken voller en voller. De eerste echte teammeeting afgelopen week was heel boeiend. Mijn taak beschrijving is nu concreter geworden. De volgende bezoeken aan de overige twee programma gebieden staan op de planning. Volgende week hoop ik jullie dus weer wat meer over de inhoud van het werk te vertellen. Ik denk dat dit jaar voorbij gaat vliegen! Voor je het weet, sta ik weer met beide benen op Hollandse bodem.

Vandaag ik heb vooral behoefte om maar gewoon eerlijk te zijn. Geen groot succesverhaal, maar de andere kant van opnieuw beginnen.

Want het leven in een nieuw en vreemd land is altijd zwaar. Zeker in het begin.

In mijn blog van dag 193 deelde ik een verhaal dat ik voorbij zag komen op Facebook. Over een jong gezin dat alles op gaf en naar Tanzania vertrok. Het voelde niet alleen alsof ze in het diepe gesprongen waren, maar alsof ze letterlijk als een baksteen uit de lucht naar beneden vielen. Maar ondanks het zware begin, schrijft ze uiteindelijk dat ze dan misschien wel viel, maar niet in stukken brak. Dat gevoel herken ik. Het idee dat hele wereld een soort van fantastisch verhaal verwacht over hoe geweldig het allemaal is in dit tropische land. Het happy clappy Afrika gevoel. Nou niet, dus.

Ik begon deze blog met mijn samenvatting van de dienst van vanochtend. Waarin onze gebrokenheid eerlijk op tafel werd gegooid. Want uiteindelijk kunnen we het niet zelf oplossen. Ik zou willen dat een nieuw sociaal leven en eindeloze energie voor mijn werk, zomaar aan zouden komen waaien. Dat alle mensen van wie ik hou, hier morgen voor de poort stonden. Maar zo werkt het niet. En ik weet uit ervaring dat juist de momenten waarop het allemaal even tegenzit en je er geen zin meer in hebt, dat er ruimte is voor groei. Omdat je het zelf maar los moet laten en over moet laten aan God. Pasen is niet met je hoofd te vatten. Niet te beredeneren en te begrijpen. Het gaat uiteindelijk over je hart.

Afgelopen vrijdag zei een wijze vrouw tegen mij: “Nu alle stress van de eerste weken zijn geland en je vooral met je hoofd hebt geleefd, geef jezelf maar de ruimte om je gevoel te laten spreken. Ook als je daarin merkt dat je misschien wel eenzaam bent of iemand heel erg mist. Dat hoort erbij.”

Want ik kan er ook voor kiezen om maar vrolijk rationeel door te leven. Zonder de emotionele zwaarte van opnieuw beginnen te laten doordringen. Maar het gevolg daarvan is dat ik mezelf opsluit en niet voel. En dus ook niet luister, leer en groei.

Een lieve vriendin van mij heeft er veel meer verstand van. Niet alleen in haar hoofd, maar ook in haar hart. En omdat deze blog in het Nederlands is, kan ik nu haar verhaal delen. Zij schrijft:

“Je zintuigen zijn de weg naar leven, naar het gekriebel in je buik.

En wat is, dat gekriebel belangrijk.

Het geeft je energie en uithoudingsvermogen, het geeft leven, adem.”

Twee wijze vrouwen die allebei vertellen: laat je gevoel toe. Laat je zintuigen spreken. En dus denk ik aan het moment toen ik wakker werd van het geluid van alle vogels. Sta ik even stil bij het aangename briesje in de schaduw van de veranda. Stuur ik een appje naar lieve mensen waarvan ik weet dat ze me even laten weten dat ik niet alleen ben. Pak ik mijn yoga matje en volg ik mijn ademhaling zwevend en zwetend van houding naar houding. Loop ik met blote voeten door het net gemaaide (lees: afgehakte) gras. Maak ik plannen voor vanavond. Eet ik een boterham met banaan en chocoladepasta. Hang ik een foto op van ons gezin en geniet ik van de vier lachende gezichten. Koop ik een boek omdat het me dat kriebelige gevoel geeft in mijn buik.

En vandaag mis ik thuis, maar ik laat de eenzaamheid in alle stilte tot me doordringen.

Want uiteindelijk is dat waar Pasen over gaat. Doordat Jezus de eenzaamheid accepteerde, mogen wij het Leven vinden en voelen tot in onze tenen. Voor altijd en nooit meer alleen. En dat is toch eigenlijk het mooiste succesverhaal waar ik maar over kan schrijven.