Het voelt als heel lang geleden dat ik in het Nederlands schreef. Ik zocht even terug en herinner me dat ik schreef over contrast. Vorige week zondag was ik ergens op een Mount Kadam. De rest van de week in Amudat, waar het af en toe lastig was om een blog online te zetten. Noem het de combinatie van vermoeidheid en internetverbinding. Maar o wat begin ik te houden van mijn leven hier. In alle gebrokenheid en vermoeidheid. Ik zet mijn hart open en leef.

Nu ik dit schrijf ben ik weer thuis in Kampala. Mijn eigen huisje. Mijn eigen plekje.

Zo voelt het ook echt. Ik ben nu ruim een maand in Uganda. Het lijkt zoveel langer. Ik heb veel gereisd. Zoveel nieuwe mensen ontmoet. Ik begin mijn draai te vinden. Een oudere, wijze collega zei afgelopen vrijdag: “ik ken je nog niet zo goed, maar ik denk dat je hier bent voor een reden.” Zonder al te veel in te willen vullen, merk ik dat ik mijn plekje in de ZOA familie begin te vinden. Afgelopen maandag was er die dubbele regenboog na een dag klimmen en afdalen van 9 uur. Een knipoog uit de hemel. En ik voelde tot diep in mijn tenen: ik ben precies op de juiste plek.

Even terug naar twee weken geleden. Toen schreef ik over contrast. Het dubbele gevoel van genieten van een nieuw avontuur en geconfronteerd worden met de hopeloze situatie van duizenden vluchtelingen. Ik word constant heen en weer geslingerd tussen prachtige momenten en de pijnlijke momenten. Van eenzaamheid, frustratie en vermoeidheid tot ultiem geluk.

Een korte samenvatting van hoe dit er dan uitziet in mijn dagelijkse leven. Na de week in Arua met blog nummer 200, was het tijd voor een paar dagen kantoorwerk. Er is nu al meer dan genoeg op mijn to-do list, dus vervelen doe ik zeker niet. Wat ik me nu nog herinner is geworstel met KoBo, het programma dat ZOA gebruikt om digitale data te verzamelen in het veld. In de tweede helft van de week mocht ik bij mijn eerste CMT (Country Management Team) vergadering notuleren. Goed klusje voor een trainee. Maar zonder gekheid, was dit echt een toffe leerervaring. Als jonge professional mag je direct aan tafel met de leidinggevenden van ZOA Uganda. Ik denk dat dit absoluut één van de redenen is waarom trainees in Uganda flinke stappen maken in dat eerste jaar in het ZOA werkveld. Na een hele dag serieuze zaken bespreken, was het ook nog tijd voor een beetje Koningsdag vieren met bier en bitterballen in de achtertuin van de Nederlandse ambassadeur. Was geen slecht feestje.

Het feestje ging nog even door in het weekend daar. Roadtrippen met fijne collega’s richting Karamoja. Eén van mijn collega’s had een trip gepland om Mount Kadam te beklimmen. En daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Het werden twee fantastische dagen. Ik genoot van adembenemende uitzichten en glibberende paadjes door de jungle. Pasta en havermout koken op een houtvuurtje en slapen in een tentje in de regen. Heerlijk.

En toen was daar dus die prachtige dubbele regenboog. Einde van een fantastisch weekend, met nog een volle week werken in Amudat voor de boeg. Amudat is anders dan de andere programma gebieden waar ik tot nu toe was geweest. Waar ik de andere gebieden al ver weg vond, is Amudat pas echt afgelegen. Het ligt tegen Kenia aan, maar vooral door de slechte bereikbaarheid en een verleden van conflict is het uitdaging om hier te wonen en te werken. Veel basis infrastructuur ontbreekt. Laterine’s en schoolgebouwen zijn er nauwlijks. Vrouwenbesnijdenis is een sterk onderdeel van de Pokot cultuur. Ondanks de extreme vermoeidheid en mega spierpijn van die 3000+ meter berg, vond ik het een geweldige week. Ik geniet van contact met de lokale staff en het eenvoudige leven in een hutje in de middle of nowhere.

En nu ben ik dus weer thuis. In Kampala. Met mijn blauwe plekken en muggenbulten. Half uitgerust van twee pittige, maar fantastische weken. Zin in een nieuwe werkweek. Nu ik alles met eigen ogen heb gezien, kan ik echt aan de slag. Door alles wat ik zie, ervaar, meemaak en voel, merk ik dat ik langzaam verander. Ik groei. Ik heb zin in wat de komende tijd ga brengen. Ik ben hoopvol en vol verlangen naar meer.

Ik voel het tot in mijn tenen. Ik leef. Geniet. Volop.


p.s. Meer lezen over die verandering? Lees mijn blog van dag 216 en 217. Geen zin in Engels? Ik schrijf nu ook voor de Nederlandse ZOA website, dus daar nog meer over mijn leven als trainee. Tot volgende week zondag!