‘Even wat eenvoudiger leven, met minder comfort, het leven terugbrengen tot stap voor stap.’ Voor mij is het aantrekkelijke dat ik de soms wat beklemmende sociale rollen voorlopig opzij kan schuiven om een tijdje als anonieme pelgrim door het leven te gaan. Dit schept ruimte om je af te vragen of je die rollen wel wilt vervullen en hoe je dat dan wilt doen. De cadans van het lopen en de uren onderweg vormen de geschikte ruimte voor dit afwegingsproces, voor de vraag wie je bent en wie je wilt zijn.

Joop Smit – Jeruzalem, Rome, Santiago

Precies een jaar geleden begon ik aan een wandeltocht van een week. Het Jabikspaad. Van Sint Jacobiparochie in het uiterste noorden van Nederland naar Hasselt. Het is één van de beginpunten van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela in Spanje. Daar ben ik twee jaar geleden al naar toegelopen tijdens mijn studie in Spanje en dat was één van de meest bijzondere weken uit mijn leven. Vandaar dat ik besloot om na het inleveren van mijn scriptie weer op pad te gaan. In m’n eentje dit keer. Rugzakje met wat schone kleren en een lunchpakketje als bagage. Om stap voor stap weer even helemaal stil te worden. Na 5 jaar studeren was het meer dan tijd om mezelf af weer eens echt af te vragen wie ik ben en wie ik wil zijn.

Nu, precies een jaar later, geniet ik weer van de uitgestrekte blauwe lucht en groene natuur om mij heen. Dit keer in de tuin van mijn plekje in Kampala. Het is zondagmiddag en er is niets liever dat ik doe dan met een boek genieten van de zon. Ik begin aan een nieuwe roman. Historisch. Over leven in Afrika na onafhankelijkheid. Meer dan dat weet ik er eigenlijk niet over. Ik lees het boek omdat het meer dan 500 pagina’s heeft, dus dan kan ik weer een categorie afstrepen van de reading challenge die ik met mijn zus doe dit jaar. Ik ben nog maar een paar bladzijden in het verhaal en dan kom ik dat éné zinnetje tegen:

Ze wist, al wist hij het zelf nog niet, dat hij zou gaan.

Nadine Gordimer – Een eregast

IMG_20170514_210551_190

In mijn gedachten wissel ik de woorden ‘hij’ en ‘zij’ om.

Mijn gedachten springen terug naar de week wandelen in de weerelementen van Noord-Nederland. Zonder training, met natte voeten (en dus blaren), en een verbrand gezicht. Die week was zo’n moment in mijn leven, waarop ik er heel bewust voor koos om te gaan lopen. Op weg gaan. Stap voor stap. Niet alleen om even mijn hoofd leeg te maken en tot rust te komen in de buitenlucht, maar vooral om even tot mijzelf te komen en na te denken over de volgende stap. En voor mij helpt het om dan dus letterlijk onderweg te zijn. Om elke dag nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe plekken te leren kennen.

Dat is wie ik ben. Dat is wie ik wil zijn.

Nu ben ik al ruim 6 weken in Uganda. Met een koffer en een rugzak kwam ik aan. Eerlijk gezegd heb ik nooit echt de behoefte gehad om te verhuizen naar een Afrikaans land. Mijn herinneringen aan mijn eerste ontmoeting met Oost-Afrika, nu zo’n 4 jaar geleden, waren heel fijn, maar ik had niet echt het idee dat ik besmet was met een Afrika virus. En nu ben ik er toch. Ik begin mijn draai te vinden. Ik begin me echt thuis te voelen. Het leven is tot op zekere hoogte eenvoudiger. Soms valt de stroom uit. Ik kook op een simpel gaspitje. Het gekke is dat ik me nu geworteld begin te voelen in een leven waarvan ik geen idee heb hoe het er volgende maand, laat staan volgend jaar, uitziet.

Het enige dat ik zeker weet is dat God een jaar geleden al wist dat ik nu hier zou zijn. Hij wist dat ik zou gaan. En dat Hij ook allang weet waar ik volgend jaar zal zijn.

“Het leven terugbrengen tot stap voor stap.”

Daar begon ik mijn blog mee. Een quote die ik toevallig tegenkwam in een foto van een boek dat ik een jaar geleden las. Over pelgrimstochten. Ik denk dat ik dit weer even opnieuw moest leren in mijn eerste weken in Kampala. Simpelweg het leven terug brengen tot stap voor stap. Mezelf alle tijd gunnen om te wennen en mijn ritme te vinden. De sociale rollen uitvinden. Mezelf vinden in die sociale rollen. De eerste weken voelde het even alsof ik de weg kwijt was. Maar het leven heeft soms geen boekje met etappe beschrijvingen en Uber GPS aanwijzingen voor je klaar liggen. Soms moet je zelf je weg vinden. Soms weet je precies waar je naar op weg bent, maar knappen de blaren van je voeten en regent het pijpenstelen. En ook dan moet je verder. Stap voor stap.

Twee jaar geleden leerde ik dat mijn leven een pelgrimsreis is. Letterlijk. Maar vooral ook figuurlijk. Het mooie van pelgrimeren en je leven zien als een reis, is dat je leert accepteren dat je tijd nodig hebt. Tijd om te reflecteren. Tijd om van het ene punt naar het andere punt te komen. Het leven zien als een pelgrimsreis heeft mij geleerd om te accepteren dat ik altijd onderweg zal zijn. Dus ga ik maar. Stap voor stap. Met blind vertrouwen in God, omdat Hij al weet waar ik naar onderweg ben.


Meer lezen over mijn werk bij ZOA? Mijn tweede blog staat online!