Een week geleden schreef ik over het leven lief hebben. Eerder die dag had ik het erover met een vriendin. Ze las me het volgende voor uit één van mijn favoriete boeken van Paulo Coelho.

‘Dus wat de toekomst je brengen zal, hangt helemaal af van jouw vermogen om lief te hebben. Wil je kunnen liefhebben, dan moet je een volstrekt vertrouwen hebben in wat je doet. Laat anderen jou niet zeggen: “Die weg is beter”, of: “Dat pad is makkelijker.” Het grootste geschenk dat God ons gegeven heeft, is het vermogen om zelf beslissingen te nemen.’

Paulo Coelho – Manuscript uit Accra

De afgelopen week was zo’n week. Van beslissingen. Gedachten over de toekomst. Nieuwe avonturen. Mijn eerste buti yoga les. Voor het eerst rots klimmen. Bijbelstudie voorbereiden met de home group. Lange dagen werken aan duizend en één dingen tegelijk. Niet de meest productieve week. Moe. Maar vol energie. Een heerlijk weekend relaties opbouwen met vrouwen. Via Skype met een vrouw die ik al jaren ken en met nieuwe vrouwen in mijn leven in Kampala.

Veilig avontuur.

In een wereld vol gebrokenheid.

Ik zit aan mijn bureau. Het is vrijdag middag. Mails blijven binnenkomen. Het to-do lijstje wordt eerder langer dan korter. Het is niet echt mijn productiefste moment van de week. Maar oké, het is wat het is. Ik rond wat dingen af en begin een Facebook campagne. Op naar 1000 likes op de ZOA Uganda Facebook pagina voor het einde van de maand. Dan is het Wereld Vluchtelingendag (Check de link en ga bijvoorbeeld naar het Humanity House. Aanrader!) en daarna vind de Uganda Solidarity Summit voor Vluchtelingen plaats. Ergens in de komende weken zal de grens van 1 miljoen Zuid-Soedanese vluchtelingen in Uganda bereikt worden. Er zijn nu al meer dan 1,250,000 vluchtelingen in dit land. Bizarre aantallen. Mijn Bijbelstudie van afgelopen week ging daarover. Gebrokenheid. Doelloze aanslagen in London. Overstromingen. Trump trekt zich terug uit het Parijs klimaatakkoord. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En dan dichterbij. Terwijl mijn week vol zit met leuke, nieuwe activiteiten en fijne momenten. Zwetend op de yoga mat of met vriendinnen aan tafel, zijn er ook zoveel momenten van gebrokenheid. Ik geniet van aanwezig zijn in het moment. Vastgekleefd tegen een rotswand. Erop vertrouwend dat het sterke touw mij houdt als ik uit glij. Ik geniet van de mega grote schaal vol vers fruit. Met geduld en liefde in stukjes gesneden door een vriendin (die ondertussen al de helft van de watermeloen zelf heeft opgegeten.)

Maar naast al dat moois, is er ook de vergadering over het geld dat de komende jaren nodig zal zijn om alle Zuid-Soedanese vluchtelingkinderen naar school te kunnen sturen. Voor mij zijn het onbeschrijfelijke aantallen en astronomische bedragen. Het lijkt bijna onmogelijk. Dweilen met de kraan open. Heeft het wel zin dat ik hier ben? Ik denk veel na over mijn toekomst. Zou ik willen blijven in dit land na een jaar? Onzekerheid. Vragen. Ondertussen zit mijn perfectionisme me in de weg. Het lukt me maar niet om effectief te werken en veel gedaan te krijgen. Ik voel de gebrokenheid van de wereld doordringen in mijn dagelijkse werk. Ik las vandaag een artikel over ‘Tussentijd’. Ik vertaal het maar even vrij. Maar het ging over dat moment waarop je bent afgestudeerd als jonge single vrouw en je aan je eerste baan begint, maar waarbij trouwen en een eigen familie beginnen nog ver weg lijken. Precies waar ik nu midden in zit. En juist dat artikel eindigde met dezelfde woorden uit Johannes 10:10.

Geen formule voor het vinden van je perfecte maatje – alleen maar een herinnering dat, zoals Helen Keller zei, “het leven een uitdagend avontuur is of het is niets.”

We hebben allemaal elke dag de keus hoe we die dag doorbrengen, maar God’s wens voor ons is helder: “Ik ben gekomen om je leven te geven in alle volheid.”

Carolyn Macinnes

Ik wil niet ontkennen dat de gebrokenheid er niet is. Maar ik wil blijven vertrouwen in al het mooie om mij heen. Mijn eerste bloemen die tegen de grauwe muur naar de zon toe rijken. Ook al is de toekomst misschien onzeker, hij is ook helemaal open. En dat is een fantastisch mooi avontuur. Ondanks de duizenden kinderen die niet naar school kunnen, mag ik ook meewerken aan een project waarbij kwetsbare kinderen wel de mogelijkheid krijgen om naar school te gaan. Mijn gebrokenheid in karakter en mijn dagelijkse leven, mag ik delen met mensen om mij heen. Die luisteren. Zichzelf erin herkennen en samen opnieuw kiezen om Jezus lief te hebben. Elke dag een beetje meer vertrouwen. Elke dag een beetje dichterbij een leven in volheid.