Open handen. Daar schreef ik over op dag 2. Noem het een belofte, een opdracht, een vooruitziende blik. Nu 281 dagen later, herinner ik me die blog alsof ik hem gisteren schreef. 

Ik zit in een kleermakerszit in de deuropening van mijn huisje in Amudat. Het was een bloedhete dag, maar ik heb nu een trui aangetrokken. De wind stak op. Verfrissend. Ik vouw mijn handen open en doe mijn ogen dicht. 

Ik denk terug aan de afgelopen week. Heb me kapot gewerkt (figuurlijk dan), heb uren in de auto/bus gezeten, heb geworsteld met Excel. Ik heb gehuild. Gelachen. Gepraat. Ik ben stil geweest. Ik heb me gebroken gevoeld, in de war en alleen. En ik heb ook verbondenheid ervaren, heb soep gekookt en heb nieuwe herinneringen gevormd. Ik ben gegroeid. Ben niet meer hetzelfde meisje als een week geleden. 

In een klein kerkje van golfplaten schuiven we op een houten bankje. De voorganger groet ons met een Karibuni. De Pokot dames in een taal die ik echt niet volg. Maar de harten zijn verbonden. Wat me opvalt zijn de handen. Handen die strak in het ritme meeklappen. Babies vasthouden en bladzijden van versleten Bijbels openslaan. Handen die worden geschut aan het einde van de dienst in de open lucht en brandende zon. Met de Keniaanse bergen als getuige. Handen en harten die open zijn. Ook al hebben we een andere kleur huid, onze handen zijn allemaal deel van één lichaam van Jezus. 

Een paar weken terug las ik het boek van Ann Voskamp over gebroken leven. Toen wist ik nog niet hoe hard ik die woorden nu nodig zou hebben. Ik ontvang ze met open handen en laat ze mij helen. Zoals de verfrissende wind, de hitte van de dag laat versmelten, smelten deze woorden, de pijn en het verdriet van mijn gebrokenheid.

Ik vertaal in mijn eigen woorden. 

De eenzaamheid en disconnectie en verlatenheid die je voelde in het begin worden tegengewerkt in verbinding, de weg van geven en delen door de intimiteit van gebrokenheid. 

Verbinding, communie, is de weg die Jezus ons liet zien, want uiteindelijk is het geschenk van communie, de essentie van echt leven. Koinonia, is altijd, altijd het wonder en er is geen andere weg naar volheid.

Klop, geliefd hart, klop door in de wereld. Je zult gebroken worden en je zult geliefd zijn. Je hoeft nooit bang te zijn.

De weg blijft zich steeds maar voor ons openen. En we laten het komen.

Met open handen leren ontvangen. Een vol leven in gebrokenheid.