Vorige week schreef ik een pittige blog. Een rauw, eerlijk verhaal. Soms is het niet makkelijk. Ik sloot af met de woorden dat het uiteindelijk allemaal waard zou zijn. Toen had ik nog niet een half idee van hoe waar die woorden zouden zijn deze week.

Lieve Dochter. Ik wist dat het niet lang zou duren voor je naar me toe zou komen. Vreugde behoort je toe.

C.S. Lewis

Lieve Joshua,

Weet je wat jouw naam betekent? Jahweh is redding. Gisteren ben je twee jaar geworden. Twee jaar alweer! Ik weet nog precies wanneer ik je voor het eerst zag. Je mama had jou al over mij vertelt, dus het was één grote schaterlach en ik was verkocht. Wat een heerlijk kind ben je. Eindelijk nam ik de tijd om naar je huis te komen en samen met je mama en je grote zussen een rustige zondag door te brengen. Muzungu haren kammen en vlechtjes maken. Boekjes lezen en samen eten.

En nu ben ik moe, maar voldaan.

Moe van een lange maand vol reizen en heel veel werken. Nog één weekje en dan heb ik even vakantie. Maar ook voldaan. Omdat er afgelopen week zoveel dierbare momenten waren die ik lang zal blijven vasthouden.

  • Mensen bestuderen op het vliegveld.
  • Ik crashte een afscheidsfeestje, waar ik een nieuwe vriendin vond. En even kon netwerken. Double score.
  • Een collega die even je hele dag goed maakt met een grote glimlach en de woorden: “ik hoopte al zo dat jij het zou zijn voor deze KoBo training en toen ik je net binnen zag lopen, dacht ik ‘yes, ze is er weer.'”
  • Regen op het dak en onder een warme deken kunnen kruipen met een kopje chocolade melk en bijpraten met je beste vriend. Ver weg, maar ook zo dichtbij.
  • Wakker worden in je eigen bed op zaterdagochtend en dan bellen met een vriendin aan de andere kant van de wereld. Ook ver weg, maar ook zo dichtbij.
  • Verse watermeloen.
  • Het hele huis van boven tot onder schoongemaakt en dan een telefoontje: “zin om vanavond mee uit eten te gaan?”
  • Een email van mijn papa met ‘ik mis je erg’ en heel knuffels en liefde.
  • Een berichtje van je basisschool hartsvriendin die een liedje stuurt. Zonder tekst of uitleg, maar het raakt iets diep in mij.

Moe, maar voldaan.

En nu is het zondag. Vandaag was ik dus bij jouw thuis, Joshua. Ik las je voor uit Jip en Janneke en je viel vanzelf in slaap tegen je mama aan. Die wilde je optillen en in bed leggen, maar in plaats van in haar armen te worden getilt, stak jij je armpjes naar mij uit en rolde je op mijn buik. Voetjes aan beide kanten. Diep in slaap. Dus zo bleef je een uur lang liggen. En ik hield je vast.

Toen je uiteindelijk wakker werd, gingen we taart voor je snijden. Het duurde even voordat je weer helemaal wakker was. Ik had een bellenblaas voor je meegenomen. Nou, dat was dus het echt het einde. Je liet het ding niet meer los en had de grootste schik met bellen blazen.

Het zijn de kleine dingen, hè? Die het leven zo fijn maken. Jouw schaterlach. Jouw vreugde. Joshua, je maakt je naam waar. Je was mijn redding vandaag. En terwijl de handen van je grote zus door mijn haren gaan en vlechtjes maken, geniet ik van de rust van de zondag. Van de liefde in dit huis. Ik vind vreugde in een simpele bellenblaas. En in heel veel lekkere taart.

Lieve Joshua, word een grote, sterke jongen. Een man naar Gods hart. Blijf je hele leven lang, dat ene doel voor ogen houden: God en de mensen om je heen vreugde geven. Dan ga je een lang en gelukkig leven tegemoet, mijn jongen.

Liefs,

Je aunty