Het is 7 uur ‘s ochtends. Ik heb me al een paar keer omgedraaid. Maar mijn biologische klok vindt het tijd om op te staan en tijd voor ontbijt. Gisteravond wilde ik graag nog even een Nederlands blogje typen, maar de woorden stroomden niet echt meer vloeiend door mijn hoofd. Het was al laat. Het is eigenlijk al drie avonden achter elkaar laat. En weinig slaap is niet echt één van mijn sterkste punten.

Dan nu maar een blogje typen. Het is maandag ochtend dus. Vakantie!

Voor het eerst in de 4 maanden dat ik hier nu ben, hoef ik niet de 5 meter naar kantoor te lopen. Geen maandagochtend 8 uur devotion vandaag. Geen volle agenda. Mijn laptop uit. Mailbox notificatie op ‘out of office’.

Even geen druk. Op adem komen en genieten van mijn zus in Uganda. Want dat is misschien nog wel het allerfijnste van afgelopen week. Mijn zus is nu hier. Donderdagavond met een bord en ballonnen en dikke vette slaapogen naar het vliegveld. Vlinders in mijn buik gevoel, maar vooral opluchting dat ze veilig door de deur kwam lopen na een lange, lange reis.

Het is best gek. Gisteren besefte ik me echt dat ik nu hier werk en woon. Kampala is niet meer alleen een stad waar ik dus zelf maar m’n weg vind, maar nu ook anderen dingen mag laten zien. Het is even wennen, eerlijk gezegd. Alsof het nu pas echt is. Ik werk en woon in Kampala.

Mijn zondagse blog is altijd even een terugblik op de afgelopen week. Nu realiseer ik me dat ik weinig heb geschreven. Te moe. Te druk? Hoewel dat niet echt een smoes mag zijn van mezelf. Uiteindelijk weet ik alleen dat het een bijzondere week was. Veel gebeurd. Veel gebeden. De kleine momentjes van God gezien. Knipogen uit de hemel.

Een liedje dat ik luisterde verwoord heel goed dat ik even tot rust moet gaan komen. Even mijn verantwoordelijkheden hier achter me laten en gewoon gaan.

“What are you running from

What are you running towards

What has your life become

What are you searching for

Life can have such sad distractions

Why can’t we be still and

Slow down

Catch a breath and breath now

See the ending, ask the question

Will this matter then

What am I doing”

Slow down – Out of the Dust

Nadat ik vrijdag om 6 uur mijn laptop dicht knalde, had ik wel even dat gevoel. Nu is het klaar. Ik ga op vakantie. Die avond was heerlijk. Even de deur uit. Mijn zus introduceren in de Ethiopische keuken aka sponsachtige pannenkoek met heel veel lekkere sausjes en vlees en groente. Een koud biertje en goed gezelschap.

“Je bent hier niet voor het geld, maar je vind hier je geluk.”

Het had zo een regel uit een Paulo Coelho boek kunnen zijn. Beetje cheesy misschien, maar het klopt als een bus. Maar geluk is in mijn ogen meer dan alleen maar blij en vrolijk zijn. Niemand is blij en vrolijk elke dag en de hele dag. Nu ik vakantie heb, mag ik ook even van mezelf gewoon middagdutjes doen en in een oversized camp t-shirt rondlopen. Geluk is ook een camp sister terugzien na 9 jaar! De laatste keer waren we huilende tieners die afscheid namen op een parkplaats in New York City. Nu zijn een stuk verder in het leven, hebben we het één en ander meegemaakt en toch zijn we nog precies hetzelfde. Onze manier van naar de wereld kijken is onveranderd. Geluk is ook een lieve vriendin die dus met je mee gaat om je zus van het vliegveld te halen. Het is een kopje koffie. Lekker eten. Over de markt lopen. Een goed boek lezen.

Het ontbijt is klaar. Ik ga eten. En genieten van de vakantie.

IMG_20170807_072329