Het is tijd voor een zondag update in mijn fijne moedertaal. Gisteren realiseerde ik me dat, hoe fijn het eigenlijk is om meer talen te kunnen spreken. Ik genoot volop van het Noord-Ierse accent van de nieuwe pastor familie terwijl de mama van het gezin Duits sprak met haar zoontjes die rond stuiterden door hun nieuwe tuin. Ik bracht de soep en de oatmeal cookies naar binnen.

Straks ga ik nog even een cake bakken. Mijn boek uitlezen (De ondergrondse spoorweg van Colson Whitehead. Af en toe een beetje luguber, maar zeker een aanrader.) En dan weer spullen pakken voor een nieuwe werkweek. De vakantie zit er dan toch echt op. Mijn zus is weer naar huis. Ik miste haar gelijk al vreselijk. Niemand die zegt dat m’n thee koud wordt en samen Disney films mee te kijken.

Vorige week schreef ik m’n blog vanaf een hele fijne plek ergens op een eilandje in een meer vlakbij Rwanda. Het water was genieten. De rust was hard nodig. Op maandagochtend vroeg weer eruit. Een uurtje in de kano en toen door naar nog een nationaal park. Tentje tussen de nijlpaarden. En nee, ik overdrijf niet als ik zeg dat die beesten een herrie maken. Het was heerlijk. Echt even eruit.

En toen kwamen we dus terug. Nog een paar dagen samen. Wij zijn een dag met een vriendin meegeweest naar een school in één van Kampala’s sloppenwijken. Verhaaltjes voorlezen, chapati’s uitdelen. Het lijkt zo onbelangrijk. En het is ook overweldigend. Kinderen zijn kinderen, waar dan ook in de wereld. Slapend lijfje tegen je aangedrukt in een bloedhete kerk. Ook dat is leven in Uganda.

En toen nog even een fantatische brunch, duik in het zwembad, foto’s uitzoeken en koffer pakken. Het is over. Vakantie is voorbij. Het voelt ergens ook weer gek. Alsof er een eerste fase voorbij is en er nieuwe deuren straks open gaan. Er zal veel gaan veranderen in mijn werk bij ZOA. Collega’s komen en gaan. Nieuwe projecten komen en oude projecten gaan. Nieuwe uitdagingen, nieuwe momenten om te falen en te leren en dan weer op te staan.

Stap voor stap. Dag voor dag.

Ik leg mezelf zo makkelijk zoveel druk op, maar ik hoef alleen maar de volgende stap te zetten. Elke dag heeft genoeg aan zichzelf. Het klinkt zo cliche, maar ergens is het volkomen waar. Zoals op vakantie. Elke dag maar zien wat er gebeurd. Natuurlijk vraagt het ‘echte’ leven om een beetje meer planning en structuur, maar toch is het zo belangrijk om mezelf te herinneren aan de kleine wondertjes van elke dag. Genieten van een goed gesprek. Een lekkere maaltijd of simpelweg een boterham met hagelslag.

Dus voor nu laat ik het hier maar even bij. Geniet van onze heerlijke vakantie foto’s van een zussen road trip door Uganda en ga dan morgen met volle kracht weer aan de slag.

Bibia be ye ye. Het komt allemaal wel goed.