Kwart over 6. Ik word wakker. Ben hier echt een ochtendmens. Was ik eigenlijk altijd al, maar hier in Uganda past het ook goed bij mijn werkritme. Vroeg mijn bed in, vroeg eruit. Maar omdat het vandaag zondag is, draai ik me nog even een keer om. Half uur later ben ik weer wakker. Ik pak een boek. Nog geen kwartier later, barst er een herrie los. De normale stille zondagochtend wordt ruw verstoord. Het duurt even, maar dan snap ik dat het waarschijnlijk een tv is ergens die dat gevecht van de eeuw laat zien. Oke dan, goeiemorgen. 

De 27ste. Ik heb altijd iets met die datum. 5 maanden geleden vertrok ik uit Nederland. Weg uit wat een fijn en comfortabel leven had kunnen worden met een mix Utrecht en Achterhoek. Ik koos ervoor om weer eens een sprong in het diepe te maken. Omdat ik na een paar maanden fietsen door Utrecht me af vroeg ‘is dit het nu?’ Niet dat er iets mis is met wonen en werken in Utrecht, maar het was het gewoon net niet helemaal voor mij. In ieder geval niet nu.

Of ik kan gaan… Dit is een sprong in het diepe met mijn ogen open. Een stap die me uitdaagt om weer te geloven. Het is spannend, het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?

Matthijn Buwalda – Sprong in het diepe

Dus pakte ik mijn koffer weer eens in. En verhuisde ik naar Uganda.

Net nu ik een beetje gesettled ben, staat er weer van alles te veranderen. Met name werk gerelateerd. Daar wil ik nu niet teveel over schrijven. Simpelweg omdat ik niet zo goed weet wat voor invloed het gaat hebben op mijn werk en mijn positie hier in Uganda. Ik hoop dat ik nog even kan blijven, maar dat zie ik vanzelf wel. 

Afgelopen week heb ik er regelmatig over nagedacht. Met de dag leven en ook nadenken over wat ik wil, waar ik heen wil. En eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed. Ik durf het niet zo goed te zeggen. Het enige dat ik zeker weet is dat ik door wil groeien en meer wil leren. 

Daar schreef ik gisteren over. Ik weet niet per se of ik door ga met mijn blog na mijn 25ste verjaardag. Ik realiseer me nu ook dat dit hele schrijf avontuur uiteindelijk niet een doel op zichzelf was, maar dat het een manier was om een verlangen naar groei, creativiteit en leren te stillen. Een honger naar persoonlijke ontwikkeling. Iets dat er altijd in heeft gezeten en dat ik ook nooit wil kwijtraken. Ik zoek simpelweg steeds naar nieuwe manieren om verder te leren en te groeien. 

In het buitenland leven heeft vaak een imago van een briljant, fantastisch leven waarbij alles over rozen gaat. Voor het geval je het nog niet wist, laat ik even die bubbel voor je knappen. Deze afgelopen 5 maanden zijn echt niet altijd makkelijk geweest. En ook de komende maanden gaan af en toe pittig zijn. Maar dat geeft niet. Want het zijn juist deze momenten dat groei, die sprong in het diepe, mij het gevoel geven dat ik leef. Tot in mijn tenen.

Over tenen gesproken. Ik heb mijn hakken ook weer eens aangetrokken. Voelt eigenlijk best wel fijn. En een spijkerbroek. Het is gek hoe kleine dingen een anker kunnen zijn voor zelfvertrouwen in een wereld waarin constant van alles veranderd. 

Het expat leven lijkt altijd fijn, mooi en fantastisch. Niets is minder waar. Het is vaak pittig, kan best eenzaam zijn en je wordt uitgestrekt in allerlei richtingen. En toch is het allemaal de moeite waard. Omdat je het nooit alleen doet. Het zijn die kleine momentjes van houvast die het leven speciaal maken. Zoals het potje jam en de kop koffie van een blog afgelopen week. Momenten waarop ik me even besefte dat ik het allemaal ook niet alleen hoef te doen. Dat er collega’s zijn die met liefde een potje jam voor je openmaken (ik ben ook echt totaal niet handig met blikjes) of met tissues en zeefjes een kop koffie voor je maken. 

Vijf maanden geleden stapte ik op het vliegtuig. Ik weet niet of ik geland ben. Maar ik heb wel mijn plek gevonden ergens midden in alle veranderingen, eindeloze autoritten, rijst met bonen, koude biertjes en fijne mensen om te heen. Dus heb ik nog geen seconde spijt gehad van die sprong in het diepe.

Tijd om m’n bed uit te gaan. Kopje koffie te maken en een ontbijtje. Met jam van mijn moeder dit keer. En Hollandse hagelslag.