De afgelopen week was een pittige week. Ik was niet helemaal fit. Heb heel veel geslapen en kan niet echt ergens energie voor vinden. Vanochtend waren het de woorden “Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal je rust geven” die even de pijnlijke plek aanraakten. Want o, wat vind ik het soms moeilijk om toe te geven aan mijn vermoeidheid. Om simpelweg te zeggen: “het is even genoeg voor vandaag.” En dan terug mijn bed in.

“… Neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en je zult rust vinden voor je ziel; want mijn juk is zacht en mijn last is licht.”

Mattheus 11:28-30

Mijn gedachten van afgelopen week nog even op een rijtje.

Vorige week was het punt van 5 maanden. Die blog zette mij aan het denken. En dus schreef ik maandag over lange afstandsrelaties. In de brede zin van het woord. En later in de week had ik het erover toen ik even bijpraatte met een vriend thuis. Hij zei: “ik wil niet meer onthechten.” Ik had altijd iets tegen lange afstandsrelaties. Vooral omdat ik denk dat ze niet werken. En omdat de lange afstand niet datgene zou moeten zijn wat de relatie definieert. En als je het breder trekt dan de romantische vriendje-vriendinnetje type relatie, heb ik heel, heel veel lange-afstandsrelaties. In de afgelopen week heb ik contact gehad met mensen op ten minste 4 verschillende continenten. Met familie thuis in de Achterhoek, met collega’s aan de andere kant van het land. Deze wereld is meer verbonden dan ooit. En daar is helemaal niets mis mee. En toch, er gaat niets boven even bij iemand zijn. Elkaar vast kunnen houden, samen eten en bankhangen.

Ik slingerde de afgelopen week heen en weer tussen thuis willen zijn, al is het maar even voor een weekend. Ik was gefrustreerd. Over formats. En onzeker. Over hoe nu verder. Dus schreef ik een lijstje met alles waar ik die dag dankbaar voor was. Ik negeerde nog even de kou in mijn lijf en het slijm in mijn longen. Als ik thuis zou zijn, zou ik naar de tuin gaan naast de Domkerk. Een prachtig, verborgen plekje, waar ik graag kom. Simpelweg om alleen te zijn. Veel belangrijke beslissingen in mijn leven heb ik daar gemaakt. Alleen. En dus vind ik het helemaal niet erg om even wat tijd alleen te nemen. Slapend, nadenkend, dromend.

Deze week heeft me geleerd dat het leven vaak balanceren is. Tussen alleen zijn en samen zijn. En dat ik allebei, broodnodig heb. Maar ook dat samenzijn niet altijd fysiek hoeft te zijn. Soms is een appje al genoeg. Je kunt verbonden zijn met iemand kilometers verder op en mijlenver weg zijn van de persoon tegenover je aan de keukentafel.

“Een eenzame droom is slechts een droom. Een gedeelde droom is werkelijkheid.”

John Lennon

Dromen. Dankbaarheid.  En dan oefenen.

“And I will fall in love and fail at love and fall in my love, but will I will never stop the practicing, practicing, practicing, the givenness and the receiving. For what is faith, what is love, if it is not practiced?”

Ann Voskamp

Ik ben echt niet perfect. En mijn lijf is het ook niet. Ik luisterde er een podcast over afgelopen week. Waarin jonge ondernemers praatten over hun trainingsbedrijf voor millennials. Emotionale flexibiliteit, daar schijnen wij millennials niet zo goed in te zijn. De podcast ging over passie en lijden. Het Latijnse woord is hetzelfde. De conclusie: passie en lijden liggen vaak heel dicht bij elkaar. En opeens zijn woorden uit Mattheus niet zo gek. En kan een last licht zijn en een juk zacht.

“Ik vind je mentaal supersterk,” zei een vriend van de week tegen mij. Maar zo voel ik me vaak helemaal niet. Zeker niet als ik niet fit ben. De regenbuien kletteren op het dak. Dus kruip ik op de bank. Met een politieserie (de eerste serie die ik kijk sinds ik hier ben) en een glas rode wijn. Ik neem de tijd om alleen te zijn. Boeken te lezen en te schrijven. En kies ik er ook voor om een beetje samen te zijn. Al is het dan maar via woorden op blog driehonderd-zesendertig. En dus vandaag deel ik mijn droom. Omdat een gedeelde droom werkelijkheid is. Over precies een maand stopt deze dagelijkse blog. Dan ga ik verder werken aan mijn droom. Een boek schrijven.

Als je nog goeie ideeen hebt, laat het even weten. Aan de andere kant, het lukt me al zo’n 11 maanden om deze blog vol te krijgen. Lijkt me dat een boek ook wel moet lukken, toch? Want ik ben gaan houden van schrijven. Het is mijn lichte last. Pijnlijke passie.