Ergens helemaal in het begin schreef ik een blog over Esther. Over bloemen uit de tuin van mijn moeder en een prekenserie. Esther, het mooiste meisje van de klas. Schopt het tot koningin. Haar leven lijkt over rozen te gaan. Totdat ze voor de grootste uitdaging van haar leven komt te staan. Bang, moedig, dapper, vechter, onzeker. Het komt allemaal voorbij in Esther’s verhaal.

Ergens aan het begin van mijn blog avontuur had ik een vermoeden dat dit wel eens een rode draad zou kunnen worden van mijn komende jaar. Juist omdat alles zo open lag toen ik hieraan begon. Op deze stille zondagmiddag komen de woorden weer bovendrijven. Van dat liedje. Hou je hoofd omhoog. En is de lat weer veel te hoog? Loop er dan lachend onder door.

Het is bijna voorbij. Mijn blog is bijna klaar. Daar schreef ik van de week al over. Vorige week trouwens ook in het Nederlands, als ik me goed herinner. En het is goed zo. Ik ga stoppen.

En toch stap voor stap door.

Misschien blijf ik af en toe wel iets online delen. En ik blijf zeker schrijven. Maar dan voor mij. Het hoeft niet zo nodig meer gedeeld te worden met de hele wereld. Ik ben er voor nu even klaar mee. Het afgelopen jaar schrijven is misschien wel één van de meest kwetsbare dingen die ik heb gedaan in mijn leven. Zo openbaar. Voor iedereen te lezen. Het was nog niet eens dat vreemden een beetje met mij mee konden leven, maar vooral mensen om wie ik geef. Alles was opeens te lezen. En toch, ergens bleef er altijd een klein beschermlaagje over de blogs liggen. Ik schreef niet zomaar over alles en iedereen. Uiteindelijk ben ik niet alleen maar wat ik schreef. Je zult me ook nooit helemaal via deze woorden leren kennen.

Maar laten we samen eten, lachen, huilen, stil zijn en praten zonder einde. Afstand maakt het lastig en een pittige uitdaging, maar niet onmogelijk. Dus bel ik met liefde even naar huis of vraag ik of je langskomt. Vanavond of volgend jaar. Want het lijkt erop dat ik nog wel even in Uganda ga blijven.

De lijnen van je leven komen samen in dit moment. Je vroeg je wel eens af wat is de reden. Dat uitgerekend jij hier nu moet zijn. En nu je het dan toch lijkt te begrijpen. Voel je je veel te klein.

Maar Esther, hou je hoofd omhoog.

En je rug recht.

Het verhaal gaat ook zonder jou wel verder. Er komt vast ook wel redding uit een andere hoek.

Maar waarom klopt jouw hart hier harder dan het anders altijd doet?

En ik weet er is geen briefje uit de hemel. En het lijkt zo stom toevallig allemaal.

Maar wie goed kijkt, leest een plan tussen de regels van jouw verhaal.

Esther – Matthijn Buwalda

Mijn verhaal is bijna klaar. Nou ja, hoofdstuk 24 is bijna klaar. En al die tijd was er een plan tussen de regels. Heel langzaam beginnen er wat puzzelstukjes op z’n plek te vallen. Mijn verhaal gaat nog wel even verder. En aan mij nu de taak om mijn hoofd omhoog te houden en mijn rug recht.