2,5 jaar was ze. Nog nooit in haar leven sneeuw gezien, denk ik. Haar naam betekent vrede. Vrijdag ochtend overleed ze, na twee weken in het ziekenhuis met ernstige brandwonden. Een longontsteking erboven op werd haar kleine lichaampje teveel. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een gesprek voerde met een docent van de Driestar, hier in Uganda tijdens een bezoek aan de projecten die de school hier ondersteunt. Het was hem opgevallen dat je langs de kant van de weg net zoveel kisten voor volwassenen ziet als voor kinderen. En gisteren was dat moment waarop ik mijn hand op een klein houten kistje legde en fluisterde naar een klein meisje “nu mag je spelen in de Hemel en dansen in de mooiste, witte jurk die je je maar kunt voorstellen.”

Hoe moeilijk het ook is en hoeveel vragen en onbegrip, toch heeft dit kleine meisje mij iets fundamenteels geleerd. Haar naam betekent vrede. En die heeft ze mij gegeven. In die twee weken ziekenhuis huilde en klaagde ze nauwelijks, terwijl ze in ontzettend veel pijn moet zijn geweest. Maar in mijn gedachten zal ze altijd dat kleine meisje blijven, dansend in mijn keuken tijdens een BBQ. Vol vreugde en vrede.

Ondanks een week die vol was met allerlei emoties, blijft uiteindelijk de vrede over. Vrede dat het goed komt. Dat er hoop is. Dat er een nieuwe morgen is. Ik heb niet zoveel woorden vandaag. Het enige dat ik kan doen is rustig blijven ademhalen, bidden en leren loslaten. Ik ben namelijk de controle over mijn leven volledig kwijt, denk ik. Maar het is Gods handen, meer dan ooit en dus voel ik de vrede naar binnen sijpelen. Juist op het moment waarop ik het hardst nodig heb.

Vrede is niet de afwezigheid van het donker. Vrede is de zekerheid van God’s aanwezigheid in het donker.

Ann Voskamp