Nog maar een week en dan is het klaar. Dan is deze blog voorbij. In ieder geval het elke dag schrijven en dat dan delen met de wereld. En eerlijk gezegd is het goed zo. Ik ben er wel even klaar mee. De afgelopen week heb ik veel nagedacht over wat deze blog mij heeft gebracht. Het was vaak een spiegel die me hielp om naar mezelf te kijken. Soms van een afstandje, soms heel persoonlijk en dichtbij. Een jaar geleden had ik geen idee wat ik zou gaan doen met mijn leven. Alles lag open. Nu ben ik bijna een half jaar in Uganda. Heb een plek, een community gevonden en ben ik fulltime aan het werk voor ZOA. Er is heel veel veranderd. Ben ik veel veranderd?

Daar had ik het vandaag over. Hoe zou het zijn om terug te gaan naar Nederland? Het leven hier bevalt me wel, ook al vind ik het soms pittig, is de werkdruk hoog en moet ik soms echt even zoeken naar een balans. En soms mixt alles door elkaar heen. Dan ben ik vaak streng voor mezelf. Misschien is dat wel iets wat ik nog moet gaan leren. Of wat ik ergens al wel weet, maar wat soms ook zo moeilijk.

“Voor onszelf leggen we de lat hoger: waar we tegen een ander die niet lekker is roepen ‘ga naar huis, lekker op de bank met een kop thee’, blijven we zelf alle ballen hoog houden als we ons niet fit voelen.”

Erica Hoebe

Afgelopen week kreeg ik een pakketje van thuis. Niets is fijner dan een lange werkdag eindigen met een pakketje van thuis. Handgeschreven kaartjes. Karamel-Waddenzeezout chocola en een tijdschrift. Deze keer een flow. Het artikel over zelfcompassie raakte een snaar. Want het blijkt dat voor een ander zorgen in moeilijke tijden veel makkelijker gaat dan begripvol en aardig voor jezelf te zijn. Neem dit weekend. Ik heb ontzettend veel werk om te doen, maar moest echt even tegen mezelf zeggen: “neem nu die pauze. Werk komt volgende week wel weer.”

Want dat is precies wat ik tegen een ander zou zeggen. En ergens weet ik dus ook dat dit op lange termijn goed is voor mij. “Ook jij kunt niet alles, Ger.” Dat zijn precies de woorden die een goede vriendin net tegen me zei. En ze heeft groot gelijk.

Ik hou van een uitdaging. Geef echt niet graag op, maar ook ik kan niet alles.

En daarom is het goed dat deze blog bijna voorbij is. Ik begon hem een jaar geleden met het idee dat ik mezelf wilde bewijzen dat ik het kon. Schrijven. Elke dag. En ik heb vaak genoeg een spijbeldagje genomen, maar ik heb het vol gehouden. Ik kan het dus. Ook zonder soms zo streng te zijn voor mezelf. En misschien is dat wel de les die nog even moet leren. Niet zo streng zijn voor mezelf. En dat het einde van deze blog ook maar gewoon een begin is van een leven lang schrijven.

Voor de rest van de dag is het goed genoeg om gewoon even thuis te zijn. Muziekje aan na een fijne BBQ. Op blote voeten rondlopen. Dan ben ik gewoon even de huismus. Op de bank met een kopje soep en een tijdschrift. Kaarsje aan. En vroeg mijn bed in.